خانه‌اش برگزيده بود و به زنى از آنان اجازه داده بود كه كودك خود را ، با عزّت و عظمت ، در خانه‌اش به دنيا آورد . اين خبر خوش در خانه‌هاى بنىهاشم نيز پيچيد و زنانشان با شگفتى و سرور به فاطمه شادباش مىگفتند . سران و بزرگان نيز به سوى ابوطالب مىرفتند و مقدم اين مولود بزرگ را به وى مباركباد مىگفتند . درميان اينان جوانى نيز بود كه نسبت به تولد اين كودك ، بيش از ديگران توجّه نشان مىداد . او به كودك مىنگريست امّا نه آنچنان كه مردان ديگر به او مىنگريستند . اين جوان محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله نام داشت كه همواره به عنوان يكى از اعضاى خانوادهء ابوطالب به شمار مىآمد . وقتى كه وى طفل را بغل گرفت آيات خدا را خواند و از آن كودك در شگفت شد و ميلادش را تبريك گفت . نقل كرده‌اند كه اين كودك چشمانش را جز بر چهرهء مبارك پسر عمّش ، پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله ، نگشود . او را على نام نهادند . مادرش براى او نام « حيدر » را برگزيد . اگرچه اين نام حاكى از كمال جسمانى كودكى بود كه قهرمانيهاى آينده را به ياد مىآورد امّا نام ديگر ( على ) نشانگر برترى وى در امور معنوى به حساب مىآمد . ميلاد معجزه‌آسا ولادت على عليه السلام ، همچون شهادت وى گواه حقى بر راستى رسالتهاى الهى است . او در تمام ابعاد حياتش ، از ولادت تا شهادت ، آيت بزرگ